Сумарен извештај од мониторингот на итните јавни набавки поврзани со заштита од Корона вирусот

Истовремено со избивањето и раширувањето на кризата со коронавирусот се наметна и потребата од итни набавки на стоки, услуги и работи за заштита и спречување на ширењето на заразата од овој вирус. Поради ова, ваквите јавните набавки, наместо по редовните, се спроведуваат по скратени и забрзани процедури, имајќи ја предвид итноста во обезбедувањето на потребните средства за заштита и лекување. Брзањето и фокусот врз другите работи, како здравјето и животите на луѓето, ги зголемуваат и ризиците од случајни и намерни грешки и злоупотреби и на двете страни – и кај тие што набавуваат, и кај тие што продаваат. Поради ова, сè побројни се повиците од домашните и од меѓународните институции за зголемена транспарентност, отчетност и одговорност на властите при итните набавки поврзани со коронавирусот, како и за зголемен мониторинг и контрола од страна на државните органи и граѓанскиот сектор. Ова особено се однесува на земјите како нашата, која има и онака ограничени ресурси и е важно секој денар јавни пари да биде потрошен целосно наменски, целисходно и рационално. Оттука, Центарот за граѓански комуникации, веднаш по појавата на кризата, започна со мониторинг на итните набавки поврзани со коронавирусот за навремено да се детектираат слабостите во процесот и да даде придонес кон нивно надминување, а со цел заштита на јавните пари и рационално искористување на ограничените ресурси во земјава. По трите периодични извештаи, ова е четврти и сумарен извештај којшто, за поцелосен увид на јавноста во набавките поврзани со КОВИД-19, исто така е проследен и со база на договорите за јавни набавки поврзани со коронавирусот во отворен формат на веб-платформата на Центарот за граѓански комуникации, www.opendata.mk.

 

ГЛАВНИ НАОДИ 

6,7 милиони евра е вредноста на договорите за итни јавни набавки за заштита од коронавирусот склучени во првите шест месеци од кризата.

Една третина од вредноста на овие договори отпаѓа на Министерство за внатрешни работи -МВР, кое со 2,2 милиони евра води според износот на склучените договори.

43 % од вредноста на сите тендери им припаднала само на пет фирми, иако вкупно 186 фирми добиле тендер поврзан со коронавирусот.

За 68 % од склучените договори институциите ја прекршиле законската обврска да ги објават договорите во рок од десет дена од потпишувањето.

На секој трет склучен договор за итните јавни набавки поврзани со коронавирусот се преговарало само со еден понудувач.

Постојат значајни разлики во цените на набавените маски, скафандери и ракавици.

 

Дел од договорите не содржат прецизен опис на производите што се набавуваат, што остава простор за злоупотреби при реализација на договорите.

 

РЕЗУЛТАТИ ОД МОНИТОРИНГОТ

·         Вкупната вредност на досега склучените договори за јавни набавки преку итната постапка со преговарање без објавување оглас изнесува 413 милиони денари или 6,7 милиони евра.

·         Од март до август годинава се склучени вкупно 447 договори за итни набавки.

·         Вакви итни набавки имале 97 државни институции. 

·         Најголема вредност на склучените договори има МВР, кое склучило 13 договори во вкупна вредност од 2,2 милиони евра, што е дури една третина од вредноста на договорите на сите други институции заедно.

 

Пет институции со најголема вредност на набавки поврзани со коронавирусот 
(март – август 2020 година), според објавените известувања за склучените договори 

Бр.	Институција	Број на договори	Вкупна вредност во евра
1	Министерство за внатрешни работи	13	2.167.253
2	Министерство за здравство	22	733.020
3	Универзитетска клиника за трауматологија	48	699.914
4	Градска општа болница „8 Септември“ Скопје	35	429.172
5	Македонската академија на науките и уметностите -МАНУ	24	259.127

 

 

Речиси половина од парите им припаднале само на пет фирми, иако тендери добиле 186 фирми. 

·         Тендери добиле вкупно 186 фирми, но 43 % од вредноста на сите договори им припаѓа само на пет фирми. 

·         Прва на листата со склучени највредни договори за итни јавни набавки е прилепската фирма „Гифти текс“, за набавка на маски за потребите на министерствата за внатрешни работи и за одбрана.

·         Следи,  со позначаен износ на склучените договори, се скопските фирми „Биотек“ и „Соникс Анастасија“, а во првата петорка, но со помали износи, влегуваат и скопски „Алкалоид“ и кавадаречката „Лиса-Ком МС“. 

 

 

Пет фирми со најголема вредност на договори поврзани со коронавирусот

 

Бр.	Фирма	Број на договори	Вкупна вредност во евра
1	ГИФТИ ТЕКС увоз-извоз ДООЕЛ Прилеп	2	1.138.192
2	БИОТЕК ДОО експорт-импорт Скопје	3	672.922
3	Соникс Анастасија ДООЕЛ Скопје	9	485.157
4	АЛКАЛОИД АД Скопје	18	299.862
5	ЛИСА-КОМ МС ДООЕЛ Кавадарци	2	299.447

 

Постојат значајни разлики во цените на набавените маски, скафандери и ракавици. 

·         Големи разлики во цените од институција до институција има кај сите производи што се набавуваа во кризата: маски, ракавици и скафандери. 

·         Кај маските, освен големите разлики во цените во зависност од видот на маската, големи разлики има и кај цените на маските од ист вид. Институциите купувале 16 различни видови маски. Најскапо платена е маска од видот „FFP2“ –  448 денари по парче, а најголеми разлики во цените за еден ист вид маски имало кај „респираторните маски N95“, коишто се движат од 66 до 313 денари за маска.

·         Кај „заштитните скафандери за еднократна употреба“, цените се движат од 177 денари до 1.156 денари по скафандер. Инаку, низ набавките, забележани се седум различни описи на набавените скафандери, од коишто најскапиот е по цена од 1.788 денари – опишан како медицински заштитен скафандер.

·         И кај ракавиците има пет различни видови, чии цени се движат од 1,8 денари до 9,32 денари за една ракавица.  

 

Дури две третини од склучените договори за итните набавки се објавени по законскиот рок од десет дена.  

·         За 68 % од склучените договори институциите директно го прекршиле Законот за јавни набавки, којшто ги обврзува да ги објавуваат известувањата за склучените итни договори, заедно со примерок од договорите, во рок од десет дена од нивното склучување. 

 

·         Значаен дел од институциите не ги наведуваат во договорите ниту договорените количини, ниту договорените поединечни цени, со што практично го оневозможуваат увидот во суштинските делови од тендерите.

 

Третина од итните набавки биле само со една понуда.  

·         На 30 % од итните набавки се преговарало само со една фирма.

·         Анализата на склучените договори укажува на случаи во кои цената на набавените производи била пониска кога во преговорите биле вклучени повеќе од една понуда.  

·         Во 10 % од известувањата за склучен договор, договорните органи го промениле првобитно објавениот број на понудувачи од 1 во 2 и повеќе, при промената на известувањата што од нив ја побара Владата, за да додадат дека станува збор за набавки поврзани со КОВИД-19. 

 

Дел од договорите не содржат прецизен опис на производите што се набавуваат, што остава простор за злоупотреби при реализација на договорите.

·         Во дел од договорите непрецизно се опишани стоките што се набавуваат, на пример, дали станува збор за респираторни или заштитни маски, или скафандери за една или за повеќекратна употреба итн., што остава простор да се наплати цената за поскапиот од овие производи, а да се испорача поевтиниот. 

 

 

Нема јавно објавени информации за исходот од владините огласи за интервентни набавки на маски и ракавици. 

·         За овие набавки беа донесени две посебни владини уредби за интервентни набавки – едната за маски (во март 2020), а другата за ракавици (во април 2020). 

·         Досега нема информација за нивниот епилог, на што е укажувано и во претходните три извештаи.  

 

МЕСЕЧНО ДВИЖЕЊЕ НА ИТНИТЕ НАБАВКИ ПОВРЗАНИ СО КОРОНАВИРУСОТ 

По првите месеци и почетните укажувања и препораки, се зголеми бројот на фирми со којшто се преговараше и зачести навременото објавување на договорите.  

 

·         Најмногу итни договори за заштита од коронавирусот се склучени во април.

·         Иако  најмногу договори за итни набавки за заштита од коронавирусот се склучени во април, сепак, според вредноста – најскапите договори се склучени на самиот почеток од кризата, односно во март 2020 година.

·         Се забележуваат два брана на набавки, од кои едниот кулминира во април, а другиот кулминира во јули. 

 

 

 

 

·         За разлика од почетокот на кризата, кога речиси половина од набавките беа само со еден понудувач, по постојаните апели и укажувања институциите почнаа да вклучуваат повеќе понудувачи во преговорите. 

 

·         Исто така, институциите ги применуваа и препораките за навремено објавување на склучените договори и за разлика од почетните 19 %, до крајот дури 75 % од договорите беа објавени навремено. Сепак, останатите 25 % од договорите се објавени по законскиот рок од 10 дена по склучувањето на договорот. 

 

 

 

ПРЕПОРАКИ

·         Имајќи предвид дека кризата со коронавирусот трае веќе шест месеци и е извесно дека таа ќе продолжи и во наредниот период, јавните набавки поврзани со заштита од коронавирусот треба да се спроведуваат со примена на редовните постапки, наместо по пат на итни набавки со преговарање. 

·         За да се зголеми конкуренцијата и да се постигнат пониски цени и повисок квалитет на набавките, институциите коишто и натаму ќе ја применуваат постапката со преговарање без објавување оглас да настојуваат во преговорите да вклучат што е моќно повеќе фирми.

·         За да  се подобри планирањето на набавките поврзани со коронавирусот, институциите да спроведуваат истражување и анализа на пазарот имајќи предвид дека досега се спроведени доволен број набавки што можат да послужат за оваа намена.

·         Институциите навремено да ги објавуваат на Електронски систем за јавни набавки –ЕСЈН  и на своите веб-страници известувањата за склучените договори и примерок од договорите за итните јавни набавки поврзани со коронавирусот, и тоа најдоцна десет дена од денот на склучувањето.

·         За поголема транспарентност, институциите да го користат законскиот инструмент за т.н. доброволна транспарентност и да ги објавуваат на ЕСЈН одлуките за избор на најповолна понуда истиот ден кога за тоа го информираат и понудувачот со најповолна понуда.

·         Договорите за итните јавни набавки поврзани со коронавирусот да ги содржат поединечните цени на набавените производи и услуги, како и детален опис на предметот на набавка.

·         Потребите за итните набавки поврзани со коронавирусот треба детално да се образложуваат во одлуката за јавната набавка, со објаснување на причините за набавка на потребниот производ или услуга, количините и квалитетот на набавките.

·         Надлежните  институции да изработат насоки или прирачник за набавка на производи за заштита и спречување на ширењето вируси, водејќи сметка за различните потреби на институциите.

 

ИТНИТЕ НАБАВКИ ПОВРЗАНИ СО КОРОНАВИРУСОТ И РИЗИЦИТЕ ОД КОРУПЦИЈА

Состојбата со коронавирусот и болеста КОВИД-19, како и прогласената вонредна состојба во земјава, наметнаа потреба од итни набавки на стоки, услуги и работи поврзани со заштита и спречување на ширењето на заразата од овој вирус. Овие набавки, во согласност со Законот за јавни набавки, се спроведуваа со директно преговарање со фирмите, односно преку постапка со преговарање без објавување оглас, за што на институциите не им беше потребно ни претходно мислење од Бирото за јавни набавки. 

Имено, со оглед на сериозноста на ситуацијата и прогласената вонредна состојба во земјата, а во согласност со членот 55 став (1) г од Законот за јавните набавки (Сл. весник на РМ 24/19), овие набавки се спроведуваат според постапката со преговарање без објавување оглас: „...доколку поради крајна итност, предизвикана како резултат на настани кои договорниот орган не можел да ги предвиди, роковите за другите постапки не може да се применат. Околностите со кои се оправдува крајната итност во никој случај не смеат да бидат такви за да му се припишат на договорниот орган.“ 

Исто така, иако за набавките што се спроведуваат со постапката со преговарање без објавување оглас треба да се добие претходно мислење од Бирото за јавни набавки, овие набавки можат да се спроведуваат директно, без претходно обезбедено такво мислење од Бирото за јавни набавки, а во согласност со член 55 став (6), којшто гласи: „По исклучок на ставот (5) од овој член, договорниот орган нема обврска да добие претходно мислење пред да спроведе постапка со преговарање без претходно објавување оглас врз основа на став (1) точка г) од овој член доколку директно се загрозени безбедноста, животот и здравјето на луѓето.“ 

Имајќи го сево ова предвид, и Бирото за јавни набавки издаде известување до договорните органи на 17.3.2020 година, потврдувајќи ја погоре опишаната состојба: „Ги известуваме сите договорни органи кои треба да извршат набавки во постапка со преговарање без објавување оглас од причини од крајна итност, дека набавките кои се директно поврзани со епидемијата од COVID-19 вирусот можат да ги реализираат без претходно да бараат мислење од Бирото за јавни набавки, согласно со членот 55 став (6) од Законот за јавните набавки, а со цел потребите да се задоволат во најкус можен рок без какво било одлагање. Потребно е причините соодветно да се образложат во одлуката за јавна набавка. Останатите барања за мислење согласно член 55 став 5 од Законот за јавните набавки треба да се доставуваат по пошта до архивата на Бирото.“ 

Поради сево ова, притоа имајќи предвид дека постапката со преговарање без оглас и онака е најмалку транспарентна постапка, а во тие рамки итните набавки со себе носат уште поголем ризик од корупција поради брзината со која се спроведуваат и фокусот на јавноста врз други прашања, уште повеќе се наметнува потребата од засилен мониторинг на спроведувањето на овие набавки. Ова важи уште повеќе поради и онака ограничените ресурси во земјава, како и потребата секој денар јавни пари да биде искористен на најрационален можен начин. 

Вонредноста на состојбата, општиот недостиг на неопходните производи и брзината со која се спроведуваа набавките го зголемија ризикот од корупција при примената на оваа, и онака нетранспарентна постапка за јавна набавка. И добавувачите, знаејќи дека институциите се во тесно и немаат голем избор, можеа да го искористат овој период за зголемување на цените над вообичаените и реалните. 

За да се стесни просторот за можна злоупотреба на и онака скромните јавни ресурси, потребно е да се вложат максимални напори за зголемување на транспарентноста, отчетноста и рационалноста на овие набавки. 

Освен тоа, три други прашања особено се наметнуваат во услови на итни набавки. Првото е дали цените по коишто се набавуваат производите се разумни и одредени според пазарните услови, бидејќи во вакви услови постои зголемен ризик тие да бидат неразумно високи. Второ, дали се почитува рокот на испораката на набавените стоки, услуги и работи бидејќи навременоста на испораката е клучен фактор во услови на криза, како и причина за итната набавка. Трето, дали секој договорен орган детално ја образложил причината за набавката со сите елементи – вид, количина, квалитет и рок, како што тоа го бара законот.

 

 

Ова истражување и базата на податоци се подготвени од Центарот за граѓански комуникации со поддршка на  американскиот народ преку Агенцијата на САД за меѓународен развој (УСАИД). Содржината во ова истражување и во базата на податоци е одговорност на авторите и не ги изразува ставовите на Агенцијата на САД за меѓународен развој или на Владата на Соединетите Американски Држави.

 

20 years European House Skopje

This year the European House Skopje (EHS) celebrates 20 years of the foundation.  Throughout the years EHS established credibility for its target groups, partners, donors, institutions and the public in general.

 

 После речиси двонеделна полезна и пријатна „детоксификација“ од отровиве во нашиот јавен живот, еве, го прекинувам молкот, за почеток со краток осврт на единствената релевантна политичка тема што ја окупира македонската јавност деновиве – спорот со Бугарија и реалната опасност Софија да го блокира процесот што води кон конечен почеток на преговорите меѓу Македонија и Европската унија.

Актуелниот миг ме потсетува на периодот пред средбата на Зоран Заев со поранешниот грчки премиер Алексис Ципрас во Давос, на маргините на Светскиот економски форум, што се случи кон крајот на јануари 2018 година. Кај нас тогаш се водеше жива дебата како да се реши спорот меѓу двете земји. Премиерот Заев најавуваше компромисно решение, но се уште мантраше дека се преговара само за ерга омнес име за надворешна употреба и ветуваше дека нема да се менува Уставот.

Додека беше опозиционер, ова беше ставот на Заев за промената на името, како можно решение на спорот со Грција: „Додека дишам, додека го дишам овој македонски воздух, додека ме држи памет дека мојот дедо, мојот татко сите мои предци, јас мојот син и ќерка сме Македонци, родени овде во Македонија, тоа не може да се случи. И не само тоа, верувам дека не постои роден човек подготвен да излезе пред парламент и да бара промена на Уставот заради промена на уставното име“. Долго време после оваа изјава Заев го дишеше и сѐ уште го дише овој македонски воздух, но сепак го промени името на својата земја и излезе пред парламентот, побара и доби промена на Уставот заради промена на уставното име. И тоа не му е доста, па сега од уста не го вади новото име – Република Северна Македонија.

Да бидам искрен, јас бев еден од ретките што вршеа силен јавен притисок врз опозиционерот Зоран Заев, како и претходно долги години врз премиерот Никола Груевски, да се постигне компромисно решение со Грците. Во крајната исходишна точка, за мене компромисно решение значеше сложено име за севкупна употреба за официјалната комуникација на Македонија со светот. Тоа беше формулата „ерга омнес“. Никогаш не се залагав домашна употреба на новото компромисно име и за промена на Уставот. Но, никогаш и не се колнев во своите предци и во својот живот дека такво нешто нема да се случи. Згора на сѐ, јавно го поддржав Преспанскиот договор, во кој Заев експлицитно ги прекрши и ветувањето и заклетвата дадена освен во негово лично име, во името на неговиот дедо, на неговиот татко, на сите негови предци, но и во името на неговите син и ќерка.

Не е страшно човек да го смени мислењето, но не е убаво човек да лаже. Плус да се колне па да лаже. А Заев често е скаран со вистината. Пречесто!

Мислам дека македонската јавност сѐ уште не знае дека клучната промена на ставот на Заев се случи во јануари 2018 година, токму на средбата со Ципрас во Давос. Сѐ уште не знаеме што сѐ надробил кутриот Заев на тој состанок во четири очи – засега, но дискасити абаут дет! – но јас сум убеден дека во таа прилика муртинецот галантно и театрално ја скинал својата патриотска „жица“, како што глупаво ја симна вратоврската.

Признав веќе: јас, на некој начин, се сметам за соучесник во таа промена на ставот на Заев. Но, редно е и сите вие кои биевте битка за „одбрана на името“, особено од најтврди и максималистички позиции, искрено да си признаете дека сте на списокот на соучесници. Звучи парадоксално, но верувајте, така е. Дебатата меѓу двете поларизирани гледишта овозможи да се создаде перцепцијата дека компромисот навистина е некаде на половина пат, а тоа му отвори можност на Заев самиот да биде „трасер“ и да одлучи каде е точно таа фамозна половина од патот. И потоа, во името на големата слика која навистина им беше важна на сите разумни луѓе (и сега е важна), дрско од сите нас да побара јавна поддршка за она што го договори со Ципрас. Се сеќавате, дури и на референдум нѐ праша, убеден дека успеал да ја сподели одговорноста. Референдумот не успеа, но завидна бројка граѓани гласаа за нешто за што порано никогаш не би гласале. Додека дишат…

Имам чувство дека и сегашната жива дебата за спорот меѓу Софија и Скопје, во која учествуваат јавни личности од двете страни, му оди во прилог на Зоран Заев. Внимавајте добро на таа итроштина, драги мои! Би можел да се обложам дека тој, на своите многубројни средби со бугарскиот премиер Бојко Борисов, има ветено сѐ и сешто, брда и долини, слично како и на онаа фамозна средба со Ципрас во Давос. И убеден сум дека сега муртинецот чека полемиката да се развие и да се вжешти до степен што сите ќе помислиме дека компромисните решенија за отворените прашања, што ги стокмил во тие разговори со Борисов (или му се стокмени од знаете кого), се прифатливи. После сѐ ќе биде полесно…

Многу пати сум објаснувал зошто спорот меѓу Македонија и Бугарија е многу посериозен и потежок од нашиот спор со Грција. За разлика од вториот, во чија основа беше полемиката за наследството на империјата на Филип и на Александар (кое често го нарекувував „празно множество“ во идентитетска смисла), нашиот спор со Бугарите не е ирационален, бидејќи полемизираме за прашања кои длабоко го засегаат нашиот национален идентитет. Се разбира, јас сум убеден дека двете страни можат да најдат решенија за сите спорни прашања, ако ние Македонците се обидеме да ги разбереме бугарските позиции, но пред сѐ ако Бугарите ја прифатат самобитноста на македонската нација, со сите нејзини атрибути, како неспорен историски факт.

Не сакам да ја обесхрабрувам јавната дебата за овие теми. Обаче, јавно ќе кажам дека јас нема никого да „советувам“ како да се постави во спорот и што да прави. Нема да нудам решенија и аргументи за нивна поддршка. Зашто многу добро знам дека итриот Заев тоа ќе го злоупотреби. Прво ќе ги одврзе пропагандистичките песови да ме нападнат (така беше и кога го „советував“ да прифати компромис со Грците), а потоа ќе се приклони кон тоа мислење и пак ќе си го дише македонскиот воздух, како ништо да не се случило. Имајте на ум дека итриот Заев ќе ги злоупотреби и ставовите и аргументите на сите истакнати македонски интелектуалци кои деновиве ги анализираат сите аспекти на спорот со Бугарија и добронамерно го едуцираат и го советуваат премиерот што да прави. Ве уверувам дека на крајот Заев ќе се приклони кон позициите на малкутемина домашни антимакедонисти (ретки се, но има и такви во пропагандистичката тајфа на СДСМ), кои веќе со месеци посакуваат и објавуваат смрт на Македонија и на сѐ што е македонско. И сите ние што помислуваме на компромиси и што политиката ја разбираме како вештина на можното ќе се почувствуваме изманипулирани од прекупецот.

Ете затоа, си велам себеси, а му велам и на секој добронамерник – не трчај ко прле пред Заев!

Дај му шанса на муртинецот сам да ни каже кој пат фатил. Нека се заколне пак, да го слушнеме. Има тој платени министри, советници, пропагандисти. Да ги слушнеме и тие да кажат како мислат да ги решат спорните прашања со Бугарите. И ајде да видиме што му ветувал Заев на Борисов. Заев сѐ уште го дише нашиот македонски воздух и време е да ни каже до кога мисли да го дише – сакам да кажам, да го дише како таков, како македонски.

How to Measure a Company’s Real Impact

by 

Ronald Cohen

 and 

George Serafeim

September 03, 2020

Martin Barraud/Getty Images

In recent years, most major international airlines have reported healthy profitability. But our calculations show this to be a mirage. In the case of Lufthansa and American Airlines, for example, accounting for their environmental costs of $2.3 and $4.8 billion respectively would make both companies unprofitable.

What explains this discrepancy? To date, there has been no way for companies to account for their benefits and costs to society and the environment. We have been working to change that.

Accounting for impact took a major step forward in July with our publication of the cost of the environmental impact of 1,800 companies by the Impact-Weighted Accounts Initiative (IWAI) at Harvard Business School. Next year, the IWAI will publish the cost of product and employment impacts too, providing a complete picture of the impact companies create.

The era of impact transparency has begun, and it is moving the goal posts for businesses and investors. Technology and Big Data have combined with longstanding efforts by many individuals and organizations to make the measurement and valuation of corporate impact a reality. With the arrival of impact transparency, impact and profit set the new rules of the game.

Analyzing the IWAI’s extensive dataset for 2018 through an impact lens brings a new perspective on the true profitability of companies. It becomes apparent that many companies are creating environmental costs that exceed their total profit (EBITDA). Of the 1,694 companies which had positive EBITDA in 2018, 252 firms (15%) would see their profit more than wiped out by the environmental damage they caused, while 543 firms (32%) would see their EBITDA reduced by 25% or more.

For certain industries, including airlines, paper and forest products, electric utilities, construction materials, containers and packaging, almost all firms would see more than a quarter of their EBITDA eliminated, according to our group’s calculations.

Within other industries, huge variation is revealed in the environmental damage companies create. In food products, for example, environmental costs range from 5% of EBITDA (Nestle, $1.6 billion) to 62% (Associated British Foods, $1.8 billion). In the challenged oil and gas industry, where 75% of companies would see more than a 25% reduction in EBITDA, a few best performers have overtaken their competitors. And in semi-conductors, industrial conglomerates, food and staples retailing, and beverages, significant variation is similarly found between leaders and laggards.

It is not all negative though. Companies also create positive impacts through their products and employment, which do not show up in their bottom line. Take Intel’s employment impact as an example. In 2018, it created approximately $3.6 billion of positive impact in the U.S.  through the wages it paid and the jobs it provided in areas of high unemployment. Intel can increase this impact by improving its level of diversity and offering more equal opportunity for racial minorities and women to advance within the company.

Impact transparency will have far-reaching consequences. First, instead of taxing all of us to remedy negative impacts such as pollution, pay below the minimum wage, and products that cause obesity and ill health, governments will be able to tax companies directly for the harm they create. They will also be able to provide direct incentives — in the form of reduced taxes, subsidies or preferential procurement — for companies to deliver positive impact through their products, operations and employment practices.

Second, investors will price the environmental and social impacts of companies into their investment analysis. More than $30 trillion flowing today in ESG and impact investments, equivalent to more than a third of the world’s professionally-managed assets, are already doing their best — despite the absence of all the relevant data — to integrate climate change, employee diversity and customer health into their investment decisions.

Firms with greater negative impact generate less investor interest, which reduces their stock market valuation and raises their cost of capital. Impact transparency will, therefore, motivate management to improve corporate impact, in order to increase stock market value and, sometimes, their own compensation too.

The IWAI’s 13,000 observations of environmental impact reveal a significant correlation between negative environmental impacts and lower stock market valuations in many industries, including chemicals, apparel and construction materials. Such a correlation does not yet appear in other industries such as utilities, hospitality, or industrial conglomerates. But it can be expected to appear once impact transparency enables investors to reliably account for impacts in their valuation analysis.

Third, transparency will allow customers — be they individuals or companies — and employees to align their purchasing and career choices with their values. “Impact-washing” is currently widespread because relevant impact data is sparse. For instance, all automobile manufacturers claim that their products benefit society more than the products of their competitors. But when we measure all manufacturers’ product impact, according to safety, affordability, customer satisfaction, fuel efficiency, and emissions, we find that only a few companies, such as Tesla, Renault, Hyundai and Nissan, can justifiably make these claims.

Transparency and accountability go hand in hand. To date, the absence of effective impact measurement has obscured the accountability of companies for the harm they cause. Rewriting accounting rules to include impact will alter investors’ assessment of corporate performance, leading them away from negative-impact companies to positive-impact ones, and catalyzing a change in corporate behavior.

How far are we from adding impact to the profit paradigm that has driven capitalism since its origin? Last year we identified 56 leading organizations around the world that practice some impact-weighted accounting. This list is growing every week. Danone, the French food leader, has just published earnings per share that are weighted for its environmental impact. Detailed methodologies, data sets, and guides now exist for the preparation of impact-weighted accounts that reflect the operational, employment and product impact a company has on people and the environment. The Covid-19 crisis will exacerbate already flagrant inequality, intensify the need for a fair and sustainable recovery, and accelerate the shift to impact-driven economies.

The introduction of impact-weighted accounts is sped by a global network of innovators, companies, investors, NGOs and other stakeholders. These actors have come together through the GSG (Global Steering Group for Impact Investment) and the IMP (Impact Management Project) which have initiated the IWAI with Harvard Business School. Numerous other organizations in the field are contributing directly and indirectly to hasten the shift to the new paradigm.

The sooner governments mandate the publication of IWAs — and align companies and investors with the great effort needed to tackle climate change, inequality, and Covid-19 — the better off our society will be.

In the meantime, we each have a valuable role to play. If you lead a company, then measure and communicate your impact-weighted performance. If you are an investor, demand impact transparency from the companies in which you invest and use impact-weighted numbers to assess opportunities and risk. If you are a regulator or government official, mandate the publication of impact-weighted accounts, and use taxes and other incentives to motivate companies and investors to create positive impact. And since we are all consumers, let’s buy the products and services of companies that deliver positive impact to improve our planet and society.

Impact transparency will reshape capitalism. By shifting the pursuit of profit away from negligently creating problems to purposefully creating valuable solutions for the world, it will redefine success, so that its measure is not just money, but the positive impact we make during our lives.

---

Sir Ronald Cohen is chair of the Impact-Weighted Accounts Initiative (IWAI) ,and the Global Steering Group for Impact Investment GSG, co-founder of Apax Partners, and the author of “IMPACT: Reshaping capitalism to drive real change.” Follow him on Twitter @SirRonnieCohen

---

George Serafeim is the Charles M. Williams Professor of Business Administration at Harvard Business School, a cofounder of KKS Advisors, and the chairman of Greece’s National Corporate Governance Council. He is an internationally recognized authority on ESG investing. Follow him on Twitter @georgeserafeim.